نيامدی به دعا خيزم و  نياز كنم

حلول قدسی چشم ترا نماز كنم

توی نوازش گرم كلام شيدايی

ترا به سينه بگيرم ترا اعزاز كنم

سپيده ای نظر بامداد را مانی

بمان بمان كه به شب گونه هام ناز كنم

گلم هوس كده ای شاعرانه های منی

چگونه بيتو سرايم چگونه ساز كنم

برای رخشش سيمين آسمانه عشق

به باور تو بشينم دريچه باز كنم

بگو فسانه ای از آمد آمدت جانم

كه عاشقانه ترين صبر را دراز كنم

خيال ميبردم تا به آستانه ی عشق

به ساز شعروغزل ميزنم ترانه ي عشق

مرا ز چشمه ی خورشيد ی سروده بجو

ز بركه های صفا بخش شاعرانه ی عشق

نسيمی از طبع انديشه های جاری  اش

ز عطربار سحر ميوزد به خانه ی عشق 

شنو ز موسم سبز بهار گلدانه

غرور ناله بيتاب بلبلانه ی عشق

كنار بستر آغوش يار ميچينم

به مهره مهره  تب سرخ  دانه دانه ی عشق

تنی كه مايه ی  سوزيدن است سوزانم

كنارآتش  آغوش آن يگانه ی عشق

و در فراز بلندای گرمی بدنش

به شعله ميسپرم يك تن از زبانه ی عشق

مكيدن لب گلقند يار ميخوانم

به چهچه ی لب ساری و اين ترانه ی عشق

من و ملاحظه ی ديده ی تماشايی

به آستان دل انگيز عاشقانه ی عشق

حلول موسم ناز است بوسه چيدن ها

كجاست سينه ای سودايی فسانه ی عشق؟

نسيمی از ترنگ و ساز اينسو غمگسار آمد

هوا  ازهومه ی نيلوفری چشم يار آمد

سراغ  خاطرم از دور ها با مستی دريا

برای جلوه ي قوی لحظه های يادگار آمد

به قلبم از تماشا از تمنا از وفا از عشق

نفس با زنده گی بخشی عطر زلف يار آمد

گل و گلغنچه ها از تازه گی از رشد از رويش

به شهر دل هوای آرزويش گلعزار آمد

بيا ای دل سرود باغ خوان با سهره و ساری

كه مثل دامن سبز ش بهار آمد بهار آمد

نگار از حجله ی حور از بهشت از دامن سينا

يقين از عشق از ايمان از ليل النهار آمد

ترا از معبر خورشيد صبح و شام تار‌از من
ترا يك آسمان آبی، سياهی و غبار از من

به آن دهشت  كه شهر آرزو هايم تواری شد
ترا شهرصفا و صلح ، ترور و انتحار از من
 

صدايت ميكنم

حديث ناله ی خاموش سوگستان پاييزم

به سمت بال پرواز پرستو اشك ميريزم

صدايت ميكنم از زرد ساران از دل پاييز

صدای خاموش مرگ گلابم عطر ميبيزم

صدايت ميكنم از لای  يخبند زمستانی

به مجرای كه ميخواند نهانی موج كاريزم

صدايت ميكنم از دور دستی ها جدايی ها

صدا اما به شيدايی هجرانت بياميزم

صدايت ميكنم با چنگ باران و به رقص برف

صدا اما صدای خفته ی لالای  پاليزم

برای آخرين جان كندنی های گل سوری

به دامان  جدای پژمريدن را فراويزم

صدايت ميكنم با واژه های مرگ و سوگ ودرد

صدا با يك غزل اندوه به گوش باد ميريزم

صدايت ميكنم بر بازگشت آيی مسيحايی

اگر ميشد بپای آمدت از گور برخيزم

برای بی بسی هايم مگرييد

برای آرزو هايم بگرييد

اگر اشكی برای مات ريزد

تمام يادگاری ها بشوييد

...............

خدا جانم بود پشت و پناهت

جهان آرايی چشمان سياهت

ز بی صبری مگر جانم برارد

تمامستان دوری نگاهت

.........................

غمت تلخينتر از می در پياله

گلويم ميزند زين زهر ناله

دهانم زير لب پيوسته دارد

جگر لخت جدای ات نواله

.............

غمت شور و نوايم را گرفته

جدای  دست و پايم را گرفته

گلم آن ديدن مرموز چشمت

تمام گفتگوهايم گرفته

.......................

به چشمان عسل رنگت بگويم

برای شيوه ی جنگت بگويم

اگر صد جان ديگر ميشد از من

فدای قلب چون سنگت بگويم

--------------

بيتو همه غم ترانه خوانی دارد

بيتو همه درد دل تكانی دارد

بيتو همه رقص های خونين نگاهم

سرخ است به گونه ام جوانی دارد

-----------------

تلخ آمده روزگار دلبندم كو

چشمان عسل گداز گلقندم كو

اينجا كه دلی تكيده از ياربماند

منظومه ی غمگسار پيوندم كو