********

دل آن باشد كه آرامی ندارد
بجز ياد دل آرامی ندارد
خجالت ميكشم  از ياد ياری
كه با من خط و پيغامی ندارد
به آن مهوش نگردم يار هرگز
كه دارد سيب و بادامی ندارد
مرا دلدار گفت آيم بسويت
زمان و وقت و ايامی ندارد
به شب ميخوابم آسوده بجايی
كه ديوار و درو بامی ندارد
چه معشوق است آن معشوق ياران
كه از خود رند و بدنامی ندارد
نميايد خوشم آن  ماهرويی
كه در هر كوچه بدنامی ندارد
نكو روی  هست اما دلربا نيست
كه بر رو دانه و دامی ندارد
گذر كن از دبستان محبت
كه درس عشق انجامی ندارد
نگارا عشقريت بيسواد است
كه شرح حال و ارقامی ندارد

چون آب روان عمر به هجران تو بگذشت
يك لحظه ترا بر لب يك جوی نديدم
همتای تو پيدا نشد از هيچ دياری
در خلم و سمنگان و به اندخوی نديدم
گشتم به سراغ و دركت بلخ و بخارا
افسوس كه بودی تو بچار جوی نديدم
چون كاكل مشكين تو  ای ترك ختايی
سر تا سر چين نافهء خوشبو نديدم
يكذره ترا نيست نشانی ز محبت
همرنگ تو بی مهر و جفا جوی نديدم
شهنامه كند ختم به يك نيم نگاهی
چون چشم تو بادام سخن گوی نديدم
بسيار نظر در كمر يار فگندم
جز رشته باريكتر از موی نديدم
ذرات طلا دارد همين رود سرشكم
روزی به لبش مردم زر شوی نديدم
بالای گليم غمت ای عشقری ساز است
يعنی شب مرگ تو كم از طوی نديدم